(Foto: Wijnand Geuze)
Hoewel ze in haar werk bij ASML best vaak profijt heeft van haar behoefte aan controle, merkte Anne Kwak dat deze haar als moeder en partner juist steeds vaker in de weg zat. De drang naar perfectie en de constante focus op haar gezin zorgden ervoor dat haar eigen identiteit langzaam naar de achtergrond verdween. Tijdens de opleiding Trail Changers in de Noorse wildernis vond ze de rust, de tools en de ‘exposure’ die ze nodig had om weer in balans te komen.
Eigenlijk ben je in eerste instantie afgestudeerd als bioloog. Hoe ben je dan als communicatieadviseur bij ASML terechtgekomen?
Een voorliefde voor de natuur is me met de paplepel ingegoten. Maar tijdens mijn promotieonderzoek ontdekte ik dat ik veel meer energie kreeg van communiceren over onderzoek dan van het onderzoek zelf. Dus ben ik daarom de master wetenschapscommunicatie gaan volgen.
Inmiddels werk ik alweer ruim twee jaar bij ASML als communicatieadviseur, met een sterke focus op verandercommunicatie. Ik houd me vooral bezig met de menselijke kant hiervan. Als we bijvoorbeeld een nieuw softwaresysteem introduceren of door een reorganisatie gaan, adviseer ik hoe we medewerkers en leidinggevenden het beste kunnen meenemen.
Ik probeer abstracte strategieën te vertalen naar concreet handelingsperspectief: wat willen we nou écht dat mensen morgen anders doen? In mijn werk komt mijn behoefte aan structuur en controle goed van pas; mensen vinden het prettig als er overzicht wordt gecreëerd. Maar privé begon diezelfde controledrang me juist in de weg te zitten.
Op welke manier zat deze je in de weg?
Thuis is het vaak een dolle boel: ik woon samen met mijn man, ons 3-jarige zoontje Jonas, een hond en twee katten. Dat is heel gezellig, maar de combinatie van een uitdagende baan en een druk gezinsleven zorgde ervoor dat ik mezelf de laatste jaren een beetje uit het oog was verloren.
Vanaf het moment dat ik moeder werd, merkte ik dat mijn identiteit steeds verder opging in het moederschap. Ik vond het moeilijk om tijd voor mezelf te pakken en dacht dat ik alles rondom Jonas het beste zelf kon doen.
Waarom besloot je juist voor Trail Changers te kiezen?
Ik kende Behavior Change Group al via een workshop en volgde het bedrijf al op LinkedIn. Toen ik Trail Changers voorbij zag komen, wist ik: dit is het. Ik ben gek op het noorden. De kou, de nattigheid en de ruige natuur van Noorwegen trekken me veel meer dan een retraite in de zon.
Ik zocht een plek waar ik even helemaal los kon komen van mijn rollen als werknemer, partner en moeder. De combinatie van fysiek afzien met een zware rugzak en de wetenschappelijke kennis van Bob (links op de foto) over gedragsverandering was precies wat ik nodig had.
Wat heeft die week in de Noorse wildernis met je gedaan?
Sander en Bob gebruiken vaak het beeld van twee bergen: je moet eerst de ene berg afdalen voordat je de volgende berg weer op kunt naar een nieuwe situatie. De eerste dagen waren intens en emotioneel, want dan onderzoek je waar je mee worstelt. Ik besefte dat ik mezelf en de mensen om me heen beperkte door mijn drang naar controle.
Door het fysieke aspect, het hiken en kamperen, ontstond er mentaal ruimte. Ik kreeg handvatten om mijn eigen gedrag op te knippen in kleine stukjes. In plaats van het ‘grote probleem’ aan te pakken, leerde ik kijken naar de triggers en hoe ik aan kleine knoppen kan draaien. De belangrijkste les was simpel: wees wat zachter voor jezelf. Het hoeft niet allemaal perfect te zijn.
Hoe pas je deze inzichten nu toe in je dagelijks leven?
Het voelt alsof er een last van mijn schouders is gevallen. Ik zie het nu als een soort ‘exposure-therapie’. Ik laat bewust de controle vaker los en ontdek dat de wereld niet vergaat. Als Jonas zijn schoenen verkeerd om aan wil of een andere jas kiest dan ik had bedacht, dan is dat prima. Ik word minder beïnvloed door zijn emoties en geef hem de ruimte om zijn eigen persoonlijkheid te ontwikkelen.
Ook heb ik letterlijk meer ruimte voor mezelf geclaimd. Ik sport vaker, ga wandelen en plan weekendjes weg zonder mijn gezin. Ik heb beseft dat ik niet 24/7 aanwezig hoef te zijn om een goede moeder te zijn. Juist door goed voor mezelf te zorgen en te laten zien dat ik ook nog een eigen persoon ben met eigen hobby’s, geef ik mijn zoon een waardevol voorbeeld.
Hoe kijk je terug op de begeleiding en de groep?
Het was fantastisch geregeld. Hoewel ik dus enorm van de controle ben, kon ik deze daar volledig loslaten. Ik liep gewoon achter Dirk aan; als hij zei dat de tent opgezet moest worden, dan deed ik dat. Dirk is als oud-militair ook een prachtig voorbeeld van hoe een eerste indruk kan bedriegen. Bij mensen uit het leger denk ik al gauw aan macho’s, maar hij bleek een ontzettend warme en zorgzame man met geweldige verhalen bij het kampvuur.
De groep was heel hecht, ondanks de verschillende achtergronden. Je deelt zulke persoonlijke dingen dat er direct een diepe verbinding ontstaat. Ik gun het iedereen om dit minstens één keer in zijn leven te doen! Het is de ultieme manier om de pauzeknop in te drukken en met een realistischer en milder beeld van jezelf terug te keren naar huis.
Meer weten over Trail Changers? Lees hier meer en vraag de brochure aan.
